donderdag 2 november 2017

Jump Up, Super Star!

Schandalig. Ik ben nog maar pas terug beginnen bloggen en ik heb al een hiatus van een dikke maand genomen. In my defense, ik had veel toetsen en taken te verbeteren. En als ik daar niet mee bezig was, dan was ik te druk aan het popelen voor Super Mario Odyssey.


De Switch is intussen al een tijdje uit en naar aloude gewoonte, zoals het alvast het geval was met de Nintendo 3DS, werden er eerst een Zelda en Mario Kart titel gelanceerd om ons nog een half jaartje in spanning te laten wachten op het nieuwe avontuur van de Italiaanse loodgieter. Maar het was absoluut ons geduld waard. Ik ken weinig videogames die bij release zo een lovende recensies kregen. Al ligt dat er misschien ook aan dat velen diep van binnen iets te veel van een groupie hebben om kritiek te uiten op jeugdsentiment in een nieuw jasje.  Ik denk dat ik zelden met zo een grote smile op mijn gezicht heb gezeten als vorige vrijdag toen ik voor het eerst het spel aanzette. Al ging er eerst wat gefrons aan vooraf, gezien ik nog een uur wachten moest voor de game met de ingesloten code gedownload was.


Elke nieuwe Mariotitel heeft een nieuw gimmick. Deze keer wordt je op je tocht vergezeld door Cappy. Cappy is het spookje dat Bowsers tophat bezielt. En je vraagt je misschien af "Maar waarom heeft die dikke draak nu nood aan een hoge hoed?" Wel, formele gelegenheden vereisen gepaste kledij. En hij kon ook moeilijk anders op zijn eigen gearrangeerde huwelijk met de prinses van the Mushroom Kingdom, die wel heel verbouwereerd voor het altaar verschijnt. 

Wanneer Mario het airship van zijn aartsrivaal betreedt, wordt hij terstond er weer af geflikkerd met een slingerbeweging van zijn hoed. Cappy probeert hem zo vele honderden meters lager te reanimeren en spoort hem aan hun geliefden achterna te gaan. Want ook Cappy heeft baat bij de grote odyssee van de vrolijk gesnorde Europeaan, gezien zijn vriendinnetje Tiara, die ook effectief de tiara is die op Princess Toadstools hoofd prijkt, ook geschaakt is door Bowser en zijn leger.

Met je magische hoedenvriend op je hoofd doorkruis je vele rare koninkrijken met bekende en minder bekende vijanden. Uiteraard zijn de Goomba's weer in overvloed aanwezig, en in elke wereld dragen zij weer een ander hoofddeksel voor wat couleur locale (gaande van Sombrero's over veiligheidshelmen tot piratenhoeden). Ook de Fuzzies, Chain Chomps en zelfs Klepto, de ongelofelijk irritante gier die altijd je pet stal in Super Mario 64, zijn terug. Thwomp, Bob-omb, Boo en Blooper blijken dan weer de opmerkelijke afwezigen in deze titel te zijn, maar gelukkig zijn ze vervangen door leuke nieuwkomers. Veelkleurige egels, Paaseilandhoofden met zonnebril, Sherman tanks, verpotte ajuinen en waterspuitende inktvissen dralen vrolijk rond tussen de gekende Mario baddies zonder echt out of place te lijken.

Voor het eerst kan je met je pet ook vijanden controleren. En dit is bijzonder handig om je een weg langsheen de vele obstakels te banen. Op gladde ondergronden blijken Goomba's meer grip te hebben en als je ze netjes op elkaar stapelt tot een Goomba Tower kan je hoger gelegen gebieden bereiken of zelfs bepaalde geheime knoppen activeren. 

Nieuwkomer Glydon, een soort vliegende hagedis, kan je ook "possessen" om vanaf de top van het Lost Island of de omgekeerde piramide in het Sand Kingdom naar beneden te glijden. Wat iets meer vaardigheid vereist, is de kleine vogel Pokio, wiens naam waarschijnlijk zinspeelt op 'to poke' en de sprookjesfiguur 'Pinokkio'. Met zijn lange bek kan hij zich vastprikken in muren en van de ene verdieping naar de andere slingeren, wat voor heel wat uitdagend platformerwerk zorgt. Ook Lakitu maakt zijn opwachting, maar deze keer niet om Spinies tegen je bek te slingeren. In enkele werelden kan je hem gezapig op zijn wolk zien vissen op Cheep Cheep, waar je hem dan ook een handje bij helpen kan. Cheep Cheeps blijken overigens ook bijzonder handig om niet altijd je adem in te moeten houden in de duistere diepten van de zee.

Soms zul je zelfs deze bezeten beestjes nodig hebben om andere grotere tegenstanders te lijf te gaan. Zo dien je een gigantische vliegende schotel  als 'verajuinde' Mario aan gruzelementen te slaan, wanneer deze alle bloemen in het Wooded Kingdom opzuigt voor de bruiloft van Bowser en Peach. En de villains van dienst hebben nog wel meer tricks up their sleaves.

Mario's arch nemesis heeft immers een ensemble aan konijnen ingehuurd om de plechtigheid gesmeerd te laten verlopen en op je tocht doorheen de continenten zal je ook meermaals het pad van deze zogenaamde 'Broodals' kruisen. Topper slingert hoeden in het rond, Hariette probeert je de dieperik in te slaan met haar vlechten, Spewart braakt meer paarse brei uit dan de doordeweekse Leuvense student na donderdagnacht in de fakbar en Rango armflailt als een spaghettiwestern cowboy op opium zich een weg over het strijdtoneel terwijl hij je de grond van onder je voeten maait met zijn cirkelzaaghoeden. Hun lichtjes obese moeder Madame Broode ontmoet je ook nog in het Cascade Kingdom, waar ze je als toetje probeert te voeren aan haar gouden "Chain Chompikin".

Godzijdank steekt de plaatselijke bevolking af en toe een handje toe, mits retributie. In elk koninkrijk kan je namelijk muntjes verzamelen in ruil waarvoor je lokale souvenirs en typische kledij kan krijgen. Tostarena in de woestijnvlakte wordt bewoond door bizarre Mexicaanse skeletjes met maracas, die je een beetje gokverslaafd proberen te maken in hun casino's, in het Snow Kingdom ontmoet je walrussen in eskimopakjes die verzot zijn op taarten bakken en stuiterraces organiseren om diezelfde taarten dan te verloten en in het Metro Kingdom ontmoet je vreemd genoeg echte mensen, die gewoon koeterwaals brabbelen. Iets wat toch best als 'ballsy' bestempeld mag worden, gezien Sega met hun Sonic games dit al uit had geprobeerd in 2006, met een wel erg bevreemdende ervaring tot gevolg.

En met al dat moois vergeet je soms wel eens dat je op queeste bent en niet op vakantie. Want eigenlijk krijg je vooral spontaan zin om op sightseeing te gaan in plaats van Peach te redden. En zo heel erg bizar is dat ook niet. Elke wereld zit zo tjokvol met dingen die wachten om ontdekt te worden. Bijzonder leuk is alvast de knipoog naar de 2D Mario platformers met de vele verborgen pixelated afvoerpijpen die je langs de muren van gebouwen en rotswanden de 80's laten herbeleven. En elke keer weer tref je weer ergens goodies aan die de programmers verstopt hebben achter een gevel of tussen de koraalriffen.


Intussen ben ik al in Bowser's Kingdom beland en ik vind het bijzonder sneu dat na een week het spel al bijna uitgespeeld is. Vlak hiervoor heb ik nog even Mario 64 vanonder het stof gehaald en het is toch wel hartverwarmend te noemen hoe Shigeru Miyamoto en de zijne zo veel knipogen naar deze titel uit de 90's hierin verwerkt hebben. Zelfs Dorrie, de plesiosaurus met de duikbril, zwemt opnieuw vrolijk rondjes in het Lakeside en Seaside Kingdom. En dan zwijgen we nog over de cameo van Pauline, de dame die Mario diende te redden uit de klauwen van Donkey Kong, die nu terugkeert als burgemeester van New Donk City en de jazzhit Jump Up, Super Star! brengt met de muzikanten die je verspreid over de stad diende samen te brengen.

Mario Odyssey is fénoménaal goed. Om het met een Jontron quote te zeggen:

En dit was meteen een goede gelegenheid om de Taito Goomba speaker eens uit te testen die ik op de kop heb getikt tijdens Facts. Voor 10,00 euro kon ik dat ding echt niet laten liggen!


À la prochaine,
Weets.

[banner: https://nbocdn.akamaized.net/]

zaterdag 23 september 2017

The Soul of Dracula

Als literatuurstudent ben ik altijd wat een sucker geweest voor cirkelstructuren. Een tijdje terug heb ik nog bij Lesley wat zaalshows van Britse komieken gezien, en ik vind het altijd geweldig wanneer totaal onverwacht, vijf minuten voor het vallen van het gordijn, plotsklaps duidelijk wordt waarom de comedian in kwestie per se in het begin over zijn teennagelschimmel praten moest: omdat het blijkbaar een mooie metafoor is voor de verwering van de menselijke ziel in de eenentwintigste eeuwse samenleving.

Ik zal dat ook eens doen. Ik weet dat in 2011, toen ik pas begon met de Wereld van Weets, per se een geweldige Castlevania fangame wou reviewen. Wel, zes jaar na datum zal ik eens een heel bericht vol blabberen over dat homebrew computerspel. 

Voor wie niet vertrouwd is met Castlevania: het gaat om een reeks van Konami waarin een eeuwenoud geslacht van vampierenjagers het generatie op generatie opneemt tegen graaf Dracula die om de zo veel jaar weer uit zijn graftombe recht veert om in jonge deernen hun nek te bijten. De serie begon aanvankelijk op de NES en was een platformer waarbij je met je zweep, de "Vampire Killer", zombies, skeletten, vleermuizen en meermannen neer diende te maaien. Door de jaren heen zijn de makers ook de mosterd gaan halen bij Metroid, de reeks over de vrolijk fluorescente parasitaire aliens, met grootse kastelen die je verkennen kon. Het wapenarsenaal is ook stevig uitgebreid met zelfs een protonengeweer in Aria of Sorrow en de meest obscure wezens uit de cryptozoölogie maken hun opwachting in de spelletjes (zoals de eenhoorndemoon Amducias en de gevleugelde bulldog Glasya Labolas).

Helaas zijn de oorspronkelijke 2D-games uit de franchise op sterven na dood. Sinds schepper Koji Igarashi de deur achter zich sloot bij Konami zijn er hoofdzakelijk God of War afkooksels verschenen en pachinko slotmachines in Castlevaniastijl. Igarashi is momenteel wel bezig met de ontwikkeling van een heel erg gelijkaardige titel, Bloodstained: Ritual of the Night, die veelbelovend oogt en naar alle waarschijnlijk heel gelijkaardig spelen zal als de voorgaande games. Jammer genoeg is het voor het ogenblik evenwel eerder stil omtrent deze productie ...


Gelukkig liggen er heel wat steengoede fangames voor het grijpen op het web. En sommige zijn echt heel goed qua gameplay. Zo ook The Soul of Dracula. Hoewel de graphics er een beetje simpel en oubollig uitzien, speelt het spel als een sneltrein. En het gaat ook allemaal best wel snel. Van zodra je de poorten van het kerkhof in level 1 binnenstapt, komen de levende doden in heuse meuten de bodem uit gekropen. De oversized wespen zoemen je om de oren in de grotten en de reuzentarantula's komen op je oorschelpen knabbelen vanaf het plafond. De vloer zakt zelfs in level 3 onder je voeten weg, waarna je je van de ene kroonluchter naar de andere een weg moet banen naar de volgende ruimte. In de crypte wordt je bestookt door mummies die uit hun sarcofaag gesukkeld komen en moet je de energieballen van vrolijk rondfladderende necromancers ontwijken.

De bazen zijn ook niet bepaald van de poes. Veel oude bekenden, zoals de Doppelganger uit Dracula's Curse en Symphony of the Night, die nu nabij de ophaalbrug van Dracula's kasteel uit je spiegelbeeld in het water opspringt om je vervolgens een kopje kleiner te maken. Goliath uit Order of Ecclesia komt even door het glasraam van de kapel gestormd om je tot appelmoes te slaan. En tevens komt Death de klimtouwen vanonder je handen wegmaaien met zijn zeis tijdens je beklimming van de klokkentoren. En hij doet dat best kundig, want ik heb nog steeds niet Dracula's troonzaal kunnen bereiken. 

Toch zijn er ook best wat nieuwkomers die het spel niet laten aanvoelen als een flauw afkooksel. Zo komt het tot een treffen met een centaur in de binnentuin van het kasteel, die je bestookt met palen waarop slachtoffers van de graaf gespietst zitten. En helemaal aan het begin van het spel wordt je op de hielen gezeten door de scherpe wortels van een possessed tree die je dwingt je tocht verder te zetten in de boomtoppen (mogelijk een throwback naar Poison Ivy's stage in de SNES-game gebaseerd op Batman the Animated Series).

Het meest frustrerend aspect van de game, vind ik de verschrikkelijk precieze timing die je aan de dag moet leggen bij jumps en het ontwijken van obstakels. Soms heb je echt maar een fractie van een seconde om aan het gevaar te ontkomen en heel veel spatie heb je niet met de wijd gapende kloven waar je met je kleine beentjes makkelijk in sukkelen kan. Maar echt onhaalbaar kan je de uitdagingen niet noemen. De Castlevaniaspelletjes op de NES waren vaak heel wat genadelozer met hun drie levens en instant deathmomenten.

Voor de geïnteresseerden die wat monsters in elkaar willen timmeren tijdens de koffiepauzes, aanschouw de volgende link. En voor wie de frustratie en de herhaaldelijke Game Over screens niet de baas kan, zie hier de playthrough van YouTuber ArekTheAbsolute:


Om zo een beetje in de macabere sfeer te blijven: ik mis de Halloweenavonden die ik vroeger met medestudenten hield. Ik ben een beetje iets aan het bekokstoven voor dit jaar. Tijd om nog eens wat spooky movies en games vanonder het stof te halen en ons vol te proppen met chips voor die ene keer op de week dat ik mijn dieet vergeten mag. Ik heb intussen al veel mensen horen zeggen dat de nieuwe It beestachtig goed is, dus die komt op de bucketlist. On the radar is trouwens een fangame van een andere franchise, die een beetje frowned upon is, namelijk Five Night at Freddy's. Vele gamers trekken immers hun neus op voor de point-and-click survival horrorgames van Scott Cawthon, waarin je als nachtwaker in een familierestaurant opmerkt dat de animatronics tot leven komen. De gameplay was heel verfrissend en het idee van de surveillance cameras was indertijd heel vernieuwend, maar de spelletjes waren soms vrij kort en beperkt.

Deze keer ben je écht niet ready for Freddy.
Met de laatste game Sister Location heeft Scott gezorgd voor een veel gevarieerdere ervaring en storyline, maar het lijkt toch dat de leerling de meester overtroffen heeft in The Joy of Creation. Wat een verschrikkelijk eng avondje paranoïd staren naar computerschermen is me dat! De hallucinaties en spookachtige achtergrondgeluiden zijn heel wat enger nog in deze spin-off van Nikson, en bovendien heb je ook verschillende gamemodes elke nacht met zelfs free roaming! 

En wat nog mooier is: dit spel is volledig gratis! en dat is eigenlijk onbegrijpelijk gezien de mooie vormgeving en de tijd die in dit huzarenstukje gekropen moet zijn. Wie eens een avondje panische angsten uit wil staan, of vrienden een controller in de handen duwen om hen een zenuwinzinking te bezorgen, klik hier.


P.S.: deze week heb ik me getrakteerd op wat nieuw leesvoer voor tijdens het weekend: Watchmen van Alan Moore! Tijd om nog eens wat gemijmer van actiehelden op de retour te verslinden na The Dark Knight Returns
"Hisssss ..." *snaps neck*

Heb ook deze kleine enge bugger in Leuven zien liggen en meegegritst: Mimikyu, de angstaanjagende Pikachu look-a-like die in de huidige Pokémon anime Team Rocket heeft vervoegd en Meowth intussen al enkele van zijn negen levens ontfutseld heeft. Hoe knuffelig en koddig piepend hij ook was in de Sun en Moon games, des te meer disturbing klinkt hij in de serie ...




À la prochaine,
Weets.

[afbeelding Joy of Creation: https://i.ytimg.com/vi/rog6-WXX4PQ/maxresdefault.jpg]

zondag 10 september 2017

Shake it off

Ik ben in mijn nopjes. Het is lang geleden dat het academiejaar aanving met zo veel geweldig goede muziek! Twee jaar geleden zat ik klachtbrieven van boze reizigers aan de NMBS te sorteren tijdens mijn laatste vakantiejob, met het beste van LCD Soundsystem op de achtergrond. Het schreeuwerige en dynamische North American Scum en het geweldig melancholische All My Friends heb ik menigmaal beluisterd op weg naar mijn eerste school. En dat maakte de kronkelende s-bochten doorheen Korbeek-Dijle en langsheen de kerk van Overijse heel wat draaglijker.

LCD Soundsystem doet me altijd wat de laatste stuiptrekkingen herbeleven van mijn studententijd, toen ik nog elke middag met een tweedehands boek in de hand een koffie zat te slurpen, om een half uur later de Game Mania te plunderen en tussen het gamen door toch nog wat Griekse woordjes in mijn hoofd te stampen. En dan zie ik nog steeds de vrolijk verlichtte kermismolens voorbijscheren vanachter de ramen van het eiland waar ik klachtbrieven doorploegde. En dan zie ik me ook weer door de binnenstraten van Brussel-Noord snorren en manga doorbladeren in mijn favoriete comicstores nabij de Avenue Anspach, en hoor ik me bedenken dat ik nog eens veel te pikante wok moet gaan eten in een Thais restaurant.

 

Tonite is zo een van die zeldzame nummers die uitkomen en me zin doen krijgen de deur open te trappen en het nachtleven in te duiken. En geloof me, ik dans slechts een keer elke volle maan. De mensheid is nog niet klaar voor de dansmoves die ik produceer. En in alle eerlijkheid ben ik daar zelf nog niet klaar voor. Maar hoezeer ik dansen ook haat en altijd een beetje moet cringen wanneer iemand me salsalessen voorstelt, begin ik spontaan mee te wiegen op die nieuwe schijf van LCD Soundsystem. Ik heb altijd iets gehad met elektronische muziek die tegelijk dansbaar is en toch wat maatschappijkritiek in zich draagt. Heerlijk om James met zijn microfoon over dat roterend platform te zien schrijden, mijmerend, prevelend, orerend en orakelend, terwijl zijn collega's statisch op de synthesizers staan te tokkelen. American Dream moet ik toch dringend eens toevoegen aan mijn collectie.

Ik ben ook lichtjes geprikkeld door de teasers die Reverend and the Makers voor Death of a King op hun instagram posten. Ik heb even moeten wennen aan de sound van Too Tough to Die, but it's growing on me. Auld Reekie Blues was echter meteen zo aanstekelijk dat er zich spontaan een brede glimlach op mijn gezicht toverde van de ene oorschelp naar de andere. Wat een heerlijk ontspannen nummer, zeemzoet en speels. Ik moet al schaterlachen als ik Jon en de zijne in hun veelkleurige hippie outfits zie wiegen in hun Aziatische tuin van Eden.


Er zijn heel veel albums die me ertoe aanzetten de Bilbo in Leuven te gaan plunderen de komende maand. Zo ook de nieuwe van Electric Six. Tot nog toe heb ik alleen snippets kunnen beluisteren van de nummers, en hoewel Arrive Alive voor mij soms wat te grauw klinkt, ben ik wel erg benieuwd. Ik heb al met Lesley, Vloebie, Arnout en Tine het op een akkoordje gegooid de band in februari te gaan zien in Eindhoven. Na vier jaar begon het toch te sterk te kriebelen Dick Valentine en co. weer eens te aanschouwen op een veel te plakkerige dansvloer. It's gonna be a good year!



À la prochaine,
Weets.

vrijdag 1 september 2017

"Seasons change, but I've grown tired trying to change for you ..."

1 september. Eerste dag van het nieuwe schooljaar. Frietje steken in de frituur te Casa Blanca. Buiten valt de regen met bakken uit de hemel en weerlicht het hemelfirmament met luid gerommel. Een half verslonden Bicky Burger in de ene hand. Met de andere graai ik naar de krant die op de toog rondslingert. Een betuttelend citaat van Hilde Crevits die ratelt over leerkrachten die niet open staan voor evaluaties en dus niet thuishoren in het onderwijs. Waarop ik eens met mijn ogen rol en de krant met de keerzijde naar boven draai.

"Oei!" zegt de man die op dat ogenblik op zijn friet staat te wachten en met lede ogen de neerslag gadeslaat vanachter de vitrine. "Ik ben mijn paraplu in de wagen vergeten", zegt hij verschrikt tegen de uitbater. Waarop deze hem grijnzend een plastiek zak aanreikt. "Zo moet het wel lukken," zegt de klant schaterlachend, door de plassen hinkend met zijn pak friet et die plastiek zak op zijn hoofd. En in heel de zaak zie je plots op ieders gezicht beide mondhoeken omhoog krullen.

"Seasons change, but I've grown tired trying to change for you." De herfst treedt nader. Telkens als ik met Martijn door het Heuvelhofpark jog verdwijnt er weer een kwartiertje meer avondzon in het duistere niets. De zomer zit er weer op. En ik heb goed mijn best gedaan mijn goede voornemens na te komen. Drie keer per week sporten: twee keer lopen en een keer squashen met Arnout op zaterdag. Het helpt evenwel niet dat we bijna na elke loopsessie in café Paradox zijn beland of in de cantine van Lovanium. Maar de intentie zit toch al goed!

Waarschijnlijk was het vele werk niet de echte reden waarom ik mijn blog in 2016 heb afgesloten. Ik beweerde dat wel, maar zelf wist ik goed genoeg dat dat niet de ware toedracht was. Truth has it dat het een excuus was om te gaan lopen voor de grote gapende leegte die ik toen voelde.

Ik ben veel in het afgelopen anderhalf jaar over mezelf te weten gekomen. Vooral dat ik iemand was die er altijd voor iedereen probeerde te staan, maar vaak vergat ook eens aan zichzelf te denken. Dat ik voor sommige mensen alles had willen doen, waar zij dat misschien nooit zouden hebben gedaan. En bovenal dat ik de projecten en idealen van iemand anders aan het nastreven was en geprezen wou worden om wat ik deed, maar er zelf eigenlijk niet zo fier op was.

Soms ga ik na het werk even wandelen. Niet meteen naar huis. Een omweg maken langs een andere straat. En me daar vijf minuutjes op een bank zetten om me wat te vergapen aan de bomen in het park. Vijf minuutjes. Omdat het kan. En omdat het mijn vijf minuten zijn. En deugd dat dat doet. Even al die malende gedachten langs je oorschelp eruit voelen glijden om in serene rust daar te zitten en te denken: "De komende vijf minuten zijn van mij. Omdat het kan."

Ik heb vooral meer naar mijn hart leren luisteren. En me de vraag gesteld wat moet, wat kan en bovenal, wat ik wil. En daaruit is vooral gebleken dat ik niet deed wat ik wou. En niet altijd eerlijk ben geweest tegen de mensen rondom mij. Dat ik soms ja heb geknikt wanneer ik binnenin kolkte. Dat ik soms mijn aardigheidjes voor mezelf heb gehouden uit angst dat er maar koeltjes op gereageerd zou worden. Dat ik me soms aan de dromen van anderen heb gespiegeld, hun voorbeeld heb na proberen volgen en toch uiteindelijk erachter kwam dat dit totaal niet strookte met de mens die ik intussen geworden was. Ik ben er klaar mee me te laten kneden door anderen tot iets dat ik niet wil worden.

En daarom heb ik besloten om van deze blog een ode te maken aan mijn dromen en interesses. Een ode aan die vijf minuutjes die van mij zijn. Waarin ik niemand overdonderen moet met de hoogstaande literatuur die ik toch nooit lezen zal. Of met betogen over educatieve vernieuwingen die me als mens toch altijd koud hebben gelaten, omdat ik gewoon eens simpelweg mijn vakken wil geven en mensen inspireren zoals zij mij hebben geïnspireerd. 

Soms zal ik eens iets posten over een graphic novel. Sans gêne, want ik vind dat leuk. En ik zal elke week tussen de comics snuisteren in het Besloten Land als 27-jarige. Sans gêne, want zo ben ik. En ik weiger nog steeds Game of Thrones te bekijken binnen de eerstvolgende tien jaar. Sans gêne, want dat heb ik ook gedaan met Lord of the Rings.


Het leven is een pak leuker als je jezelf kan zijn. Ik had een dag vol leuke ontmoetingen en frituurslapstick. En zelfs de kijvende wijsvinger van Hilde Crevits heeft daar niets aan kunnen veranderen. "Seasons change," zong Hemlock Ernst van Future Islands, "but I've grown tired trying to change for you." Dat terwijl hij met bizarre bijtrekpas over het podium van Later ... with Jools Holland gleed alsof er geen morgen meer zou komen. "Hij danst alsof hij er geen bal om geeft", postte iemand ooit op Youtube. Waarop iemand antwoordde dat hij juist door zo geen bal erom te geven bewees dat hij er wel degelijk een bal om gaf. Net zoals die man met de plastiek zak op zijn hoofd door de kletterende regen. Terwijl iedereen schuilend hem gadesloeg. En lachte. En hij lachte al even hartelijk mee. En dat is misschien geen slechte manier om door het leven te dansen.


À la prochaine,
Weets.

vrijdag 25 augustus 2017

Terug van weg geweest!

Hoi luitjes!
Dat is intussen al even geleden.

Anderhalf jaar terug heb ik mijn oude blog De wereld van Weets opgedoekt, hoofdzakelijk omdat ik op zoek was naar nieuwe uitdagingen in het leven. In de tussentijd heb ik een compleet geschifte roadtrip doorheen Kroatië gemaakt met vrienden, stond ik her en der Frans en Latijn te spuien in het secundair  onderwijs en braakte ik wat cartoons en kiekjes uit op mijn Instagram, maar stiekem miste ik toch mijn geesteskind.

Tijden veranderen en kleine jongetjes worden groot. Al zal ik mijn innerlijk kind nooit helemaal kwijt geraken en een eeuwige student blijven. De grote lappen tekst en monologen van weleer zullen wellicht tot het verleden horen. Ik 'zaag' doorheen de dag immers al 'een goed pakske'. Toch ga ik af en toe nog wel eens op de proppen komen met leuke foto's en nieuwtjes over muziek, comics, games, literatuur en dies meer. Verwacht nu en dan nog eens een prettig gestoord bericht vol koeterwaals!



À la prochaine,
Weets.

Jump Up, Super Star!