zaterdag 19 maart 2016

'We're on a road to nowhere, come on inside ...'


Dag luitjes, Weets is weer even terug van weggeweest. Tot voor enkele weken zat ik nog op mijn luie krent mijn leven te overpeinzen tijdens de late night programmatie van Comedy Central, waar ik intussen alweer een interim in Haacht achter de rug heb en meteen aansluitend in Mechelen een tijdelijke opdracht heb weten te bemachtigen als leerkracht Frans. 's Ochtends vroeg de trein op en met mijn stalen ros door de velden razen terwijl de mist optrekt en de roosvingerige Eos haar waas over de wijde velden uitspreidt. Lesvoorbereidingen uit mijn pen persen en op inspiratieloze momenten door de binnenstad tronen in de schaduw van de Sint-Romboutstoren. Met een broodje in de hand eens kijken of die rosse kater nog altijd in de etalage ligt van de naburige boekenwinkel.

Ik zou ook in slaap vallen bij sommige van die publicaties.
Mijn nieuwe habitat voor enkele weken!
Ik mag eigenlijk zeker niet klagen over mijn eerste jaar als interimaris. Tot nog toe heb ik maar vier weken als een gedrogeerde de zoekertjespagina van VDAB moeten afschuimen, waar ik stiekem toch wel een beetje dankbaar om ben. Het zijn zware tijden voor classici binnen het onderwijs met dat karige aanbod aan postjes. Maar eigenlijk vind ik dat nog niet zo heel erg, gezien Frans geven me steeds meer en meer begint te bevallen.

Iets tragischer vond ik het plotse om zeep gaan van de bankierslamp die ik in 2012 mee had genomen uit Parijs. Jarenlang had ik gedroomd van een groen exemplaar op mijn eigen bureau en vanochtend heb ik bij het verstellen van de glazen kap het hele ding aan diggelen laten knappen. Ugh, weer een reliek uit mijn studententijd dat de geest gegeven heeft. Het is hier momenteel een wat treurige bedoening met de lavalamp die zonder buurman zit. Toch eens checken dat ik nergens nog zo een exemplaar weg kan gritsen.

Vorig weekend ben ik nog eens samen met Arnout een kijkje gaan nemen bij Made in Asia in Brussel. Weer een meute dolle twintigers in onesies met 'Free hugs' bordjes, ellenlange wachtrijen voor fastfoodchinees en te veel interessante gameconsoles die ik helaas niet uit heb kunnen proberen omdat hiervoor al een even lange sequentie aan gegadigden stond aan te schuiven. Ik moet me dringend eens een andere console aanschaffen of investeren in een goede PC voor games. De mijne heeft momenteel de capaciteit van een aardappel en kan alleen pixelated producties aan. Wat ook zijn charmes heeft. Maar ik moet dringend toch eens in een futuristisch roeibootje kunnen stappen om te gaan jagen op intergalactische zeewezens zonder dat mijn processor zichzelf in een parabolische vlucht de atmosfeer in katapulteert.

Ik moet dringend nog eens aan het tekenen.
Er stond overigens in een van de hallen een kerel een reusachtig groot stripplaatje in te inkten. Het begon toch even te kriebelen om weer aan het tekenen te slaan. Ik heb even staan bladeren in een brochure over een professionele opleiding voor cartoonists. Ergens mis ik dat wel, creatief bezig kunnen zijn en experimenteren met potlood, papier en perspectief. Na vijf weken voor de klas te staan heeft er zich toch al wat stof verzameld op mijn tekengerei.Vanavond zet ik me er toch misschien nog eens even aan door de administratieve rompslomp heen.

Nobody loves Klefki, maar aan mijn prikbord mag hij hangen.
Voor een keer heb ik ook geen dagloon erdoor gedaan aan manga goodies en zooi. Het enige noemenswaardige dat ik mee heb gegrabbeld was deze sleutelhanger van fairy/steel-type Pokémon Klefki. Een sleutelhanger van een sleutelhangermonster. Lekker meta. En stiekem wou ik hem ook meenemen om Lesley te irriteren die een hard grondige hekel heeft aan die weinig inspirerende vliegende sleutelbos.

Het meest memorabele moment van de dag was echter het blije weerzien met Tine die we intussen niet meer hadden gezien sinds haar verjaardagsfeestje vorige zomer. Snel een koffietje gegrabbeld in Sam's Cafe in Brussel-Zuid en een Percy Jacksonfilm gekeken bij de guys in Herent. Ware het niet dat we de prent geen enkel moment au sérieux hebben genomen. De villain leek te veel op Bent Van Looy. Zij het zonder de hoog opgetrokken witte sokken en driekwartbroeken. En het leek er ook steeds meer en meer op dat Percy voortdurend op de hielen gezeten werd niet voor dat vermaledijde gulden vlies, maar eerder voor de demo van Das Pops nieuwe album dat sinds 2009 al op zich laat wachten.

Het leuke is dat, ondanks de occasionele tussenpozen, het lijkt als de dag van gisteren dat we elkaar voor het laatst zagen. Dezelfde van de pot gerukte en absurde humor en lachsalvo's van de eerste tot de laatste minuut. Zelfs tot op het ogenblik waarop Tine weer de trein opsprong naar Sint-Truiden.


Dit weekend breng ik echter eens thuis door. Tijd om mijn batterijtjes wat op te laden. Mijn denktank is lek en mijn inspiratie is wat op. Ik moet eens wat nieuwe horizonten gaan opzoeken en de wereld ontdekken. Die naderende Paasvakantie is meer dan welkom!


À la prochaine,
Weets.

donderdag 4 februari 2016

'Plus d'accent circonflexe ... parce que c'est bête'

Ik heb me al herhaaldelijk voor het hoofd geslagen omdat ik nog nooit aanwezig ben geweest op het tweejaarlijkse Passa Porta Festival. Nu, misschien ook niet zo herhaaldelijk. Een paar weken terug was ik nog in Brussel toen ik de bekende boekenzaak binnen wou stappen. Maar er was net een lezing aan de gang. Een of andere artsy fartsy auteur die iets vertellen kwam over zijn artsy fartsy boek. Ik voelde me iets te socially awkward om gewoon de winkel te betreden en naar het assortiment te staren terwijl een gereputeerd schrijver zijn ziel blootlegde. Waarschijnlijk zou hij heel geschoffeerd zwijgen met de armen gekruist. Me een halve minuut aanstaren en met zijn blik volgen. En dan zeggen: 'Meneer! Ja, u meneer.  U die daar zo bedenkelijk aan uw krent staat te krabben en overweegt of u wel James Joyces Ulysses zou kopen. Want u zal het toch nooit uitlezen!

En eigenlijk zou die man een verdomd goed punt hebben. Datgene wat me er altijd van weerhouden heeft James Joyces lijvige deurstop aan te schaffen, was de gedachte dat ik toch nooit die 700 bladzijden erdoor zou gejaagd hebben binnen de eerstkomende vijf jaar. Ik en mijn verdomd korte spanningsboog. Nogal een chance misschien dat ik toen niet binnen ben gegaan. Maar wel vandaag, op de meest spectaculair ongelukkig gekozen regendag.

Passa Porta is koddig. Ik ben een sucker voor zaken die rare boekensteunen hebben. Check deze lijpe zooi hier links. Bijna Ulysses weer meegenomen. Maar ik bedacht me weer. Titels zien liggen als 'De auteur is niet dood' (maar enfin, wat heeft Roland Barthes daar dan uit zijn kas staan slaan jaren terug!). De recentste Jeroen Brouwers opengeslagen. Op een bizarre passage over vuile manieren in het klooster. En die dan maar weer dichtgeslagen om opnieuw James Joyce te overwegen.

Ik hoorde overigens ook in hartje Brussel op de radio dat het accent circonflexe onherroepelijk eruit geflikkerd zal worden vanaf volgend schooljaar. In Overijse heb ik nog steevast rode 'hoedjes' zitten zetten op de derde persoon enkelvoud van 'plaire', ook al zeiden mijn leerlingen dat de spellingsregels gingen veranderen. En nu is het dus zover. On n'écrit plus d'accent circonflexe ... parce que c'est bête! 

Ja, allemaal goed en wel. 'S'il te plaît' of 'S'il te plait', dat scheelt hem weer wat halve puntjes op een dictee. En voor die ene vorm die niet eens opvalt in die ellenlange lijst vervoegingen. Alleen kan ik me toch nog altijd niet 'bete' voorstellen als geschreven vorm. Dat ziet er gewoon spuuglelijk uit. Bij sommige woorden leer je ook automatisch beetje bij beetje aanvoelen dat ze doorgaans met circonflexe staan. 

'Il/elle est sûr(e)' en niet 'Il/elle est sur(e)'.  

'J'ai dû' en niet 'j'ai du'.
  
Maar in het vrouwelijk verdwijnt het dan weer bij het participe passé van devoir: 'Cette restriction est due à ...' En dan heb je 'croît' versus 'croit', en 'crû' versus 'cru'. Afhankelijk of het een vorm is van croître of van croire. Waarom? Vast omdat Satan zelve ooit nog een aandeel heeft gehad in de redactie van menig schoolhandboek.
Klik op afbeelding voor grotere weergave
Enfin, ik kan het wel begrijpen. Taalverandering berust dan ook vaak op het frequent voorkomen van fouten. Als drie kwart van de bevolking 'groter als' begint te zeggen in plaats van 'groter dan', dan zal die aanvankelijk foutieve vorm vast ooit wel eens ingang vinden in het algemeen Nederlands. Hoewel ik daar stiekem een beetje buikloop van krijg. Maar als het nu plots 'S'il te plait' wordt. Bof, ça va. Dat zijn weer wat hoedjes minder waarmee je punten kwijt kan spelen. Maar 'être sûr' en 'bête' zonder circonflexe. Ehhh, ik weet het niet. Dat is een beetje als die veelkleurige stoelen die ze ooit in Museum M aan de muur hebben gespijkerd in het kader van een tentoonstelling. Er is een draagvlak voor, maar tegelijk heb ik iets van 'God nee!'

Maar genoeg gezeken. Ik ben weer een goed pakske aan het zagen. En die tweede laatste paragraaf hierboven lijkt akelig veel op die 'Erreurs courantes'-blaadjes waar ik de zesdejaars mogelijk mee geïrriteerd heb. Ook al ben ik taalleerkracht, ik ben niet echt een grammarnazi. Ik kan snappen waarom ze dat accent weg willen. Ik ga er mijn slaap ook niet om laten. In sommige gevallen is het logisch en om aan te moedigen, bij bepaalde woorden ziet het er dan weer niet uit en zorgt het voor verwarring. Ach ja, verandering. Altijd voor en tegenstanders. Altijd al zo geweest!


P.S.: tussen het solliciteren en jobhunten door ben ik verknocht geraakt aan Comedy Central. Elke dag check ik haast de Daily Show en kijk ik opnieuw South Park. Dat is eigenaardig genoeg geleden van toen ik tien was. Ik had écht niet de leeftijd om dan al naar dat programma te kijken. Ik vond die figuurtjes gewoon leuk. Op zolder heb ik hier nog ergens poppetjes van Cartman, Stan, Kyle en Kenny rondslingeren. En een plushen Kenny die eerst geëlektrocuteerd is en daarna bevrozen. Wat op zich al bijzonder disturbing is.

Gek om te zien hoeveel personages er verdwenen zijn doorheen de loop der jaren. Zoals Chef, wiens stem ingesproken werd door de schitterende Isaac Hayes, die ook nog kwam met het geniale Chocolate Balls, maar jammer genoeg enkele jaren terug overleden is. Maar de serie heeft ook veel nieuwe aanwinsten waaronder de hilarisch bizarre Butters. De humor is nog altijd even van de pot gerukt (Cartman die omstreeks de Paaseierenraap een klopjacht organiseert op het crytozoölogische wezen de 'Jewpacabra'), en het sociaal bewogen randje dat er recent bij is gekomen kan ik ook wel appreciëren. Ik weet nog goed voor The Stick of Truth dat er die andere South Parkgame van Activision was waarin je kalkoenen bekogelen moest met sneeuwballen. Goeie tijden!

Hier nog een tof clipje waarin bedenkers Trey Parker en Matt Stone (ik wil altijd Groening zeggen) een ode brengen aan de mannen van Monty Python, en dan in zonder aan Terry Gilliam.



À la prochaine,
Weets.

vrijdag 22 januari 2016

En nàà in't Latoin

Een medestudente zei ooit eens: 'Dat thuis werkloos zitten, dat werkt verslavend na een tijd.' Misschien als je verzamelbanden hebt van een aantal goede televisiereeksen, maar ik begon toch al na twee weken te snakken naar wat meer avontuur, daar zo veganerend in mijn marceleke op de bank. Maar voor de komende anderhalve week kan ik de handen eens uit de mouwen steken als leerkracht Latijn in het Leuvense! Zoals een van mijn oud-leerkrachten ooit zei: 'En nàà in't Latoin!'

Waarlijk een blast from the past. De laatste keer dat ik Latijn gegeven heb, was al geleden van de lerarenopleiding in 2013 op het Paridaens. Het is toch weer wat wennen: enkele weken terug stond ik nog voor pubers van 16 tot 18 jaar en nu plots weer voor kleine rakkers van 12 tot 13 die hun eerste stappen hebben gezet in die wondere wereld van de Oudheid.

Dat is zo een fijne leeftijd om les aan te geven. Die nieuwsgierigheid en dat speelse zitten er nog wat in. Kids die nieuwe horizonten ontdekken in een kersverse levensfase ... Dat doet me terugdenken aan de tijd toen ik voor het eerst in Leuven naar school ging. Alleen op de fiets 's ochtends de grote stad in, vaag bekende, maar vooral onbekende gevels, pleinen, passanten, blije en norse gezichten opmerken. Na schooltijd in de broodjeszaak hangen en een cola achteroverslaan met de kameraden aan de Panevita op het voormalige Fochplein. Fier als een gieter die lavalamp die ik al zo lang wou naar huis zeulen en inpluggen, en in de fluogele gloed van die op en neer zwevende klodders olie Latijns vocabularium instuderen en wiskundeoefeningen maken. Op de Britse radio Danger High Voltage van Electric Six leren kennen op véél te jonge leeftijd en Praga Khan door de speakers laten knallen.

Het is maar een opdracht van korte duur, maar ik ben blij dat ik de kans krijg mijn tweede bachelortaal nogmaals van stal te mogen halen. Die interims voor Klassieke talen zijn dun bezaaid vandaag de dag ... Helaas! Maar begrijpelijk, gezien het zo een ongelofelijk rewarding bezigheid is om die leerlingen te introduceren tot die oh zo bevreemdende taal en cultuur waar we tegelijk toch ook weer niet zo ver vanaf staan.


Ik ben woensdag met Maarten nog eens op stap geweest voor hij op Erasmus vertrekt. Ik moest hem nog comics en een DVD terugbezorgen. Die ik uiteindelijk vergeten ben hem terug te geven, de pummel die ik ben. Helemaal niet meer aan gedacht, want toen we nog maar een voet binnen hadden gezet in de Metafoor, die knusse kroeg waar ik als student vaak pinten ging pakken, ontmoetten we Klaas die daar elke woensdag zijn bohémien vrije dag komt slijten. Zelden me zo ziek gelachen met discussies over van alles en niets. Doen we volgende week nog eens over. En dan zie ik dat ik niet vertrek voor ik die strips en film in je pollen heb gedouwd, Maarten!

Ik mis dat soms, de stad in gaan na de uren en het dan niet te moeten hebben over de formaliteiten en afstompende sleur van elke dag. Er mag nog eens 'zotte klap' tussen komen. En serieuze gesprekken over eens wat anders dan wat er fout liep op het werk of het slentergangetje van het openbaar vervoer in de spitsuren. Zo een onbezorgd uurtje in die maalstroom van gepeins en gepieker tijdens het welke je alles er eens goed kan aflachen en -praten in goed gezelschap =)


Fantastische muziek ontdekt overigens! Enfin, naar mijn smaak. Want het is weer van dat absurde kaliber waarvoor Dick Valentine en de zijnen bekend staan. Vloebie porde me de nieuwe single van Royal Republic te beluisteren, en ik kon het meest recente geesteskind van de Zweedse band meer dan smaken. Maar het is toch vooral Baby met de hilarische misheard lyrics 'She's not your baby'/'Cheese nacho baby' dat ik steevast op repeat staan had deze week. Wat een schitterend bombatische schijf met foute clip met discoschaatsen, overmatig pelvic thrusting en afgrijselijke joggingpakken. Zeker eens checken in de playlist van de week hier rechts op de pagina! The Hoosiers komen ook aanzetten met een nieuw album, The Secret Service, maar persoonlijk vind ik dat de eerste twee singles The Wheels Fell Off en Up To No Good (ook in de playlist deze week!) toch wat in de schaduw staan van hun klepper van formaat Somewhere in the Distance uit 2013. Maar misschien moet ik nog wat wennen aan de nieuwe sound!


Straks de Burger Farm in het Leuvense station opzoeken voor een vettige hamburger en daarna eindelijk de nieuwe Star Wars zien samen met Thomas, Melanie en Imre. Hendrikx heeft hem intussen al twee keer gezien, maar kennelijk weerhoudt hem dat er niet van hem nóg een keer te gaan kijken. Ben benieuwd!


À la prochaine, 

zondag 17 januari 2016

vrijdag 15 januari 2016

donderdag 14 januari 2016

Genoeg getreuzel, tijd voor geneuzel

Dag luitjes! Dat is alweer even geleden. Alles goed met jullie?
Weets heeft zijn blog weer eens enkele maanden verwaarloosd. Maar in my defense, ik had een goed excuus: bergen verbeterwerk. Een tweeledig examen voor mijn vijfde- en zesdejaars. Tussen die klomp papier heen heb ik me geregeld eens moeten trakteren op een glühweintje. Eeuwige dank aan Het wit madammeke dat nog tot na de kerstmarkt tegenover het Leuvense stadhuis gestationeerd stond. Het was nodig! Dat in combinatie met partijtjes GTA San Andreas for old times' sake op Henri's kantoor. En Hold The Line van Toto meekwelen terwijl we een jetfighter kaapten op een militaire basis.

Victory!
Maar goed, de examens zijn verbeterd, de rapporten zijn uitgedeeld en ik heb mijn Humane Wetenschapper uitgewuifd om nu nieuwe horizonten te ontdekken. Dommage fromage. Maar ik ben heel blij met de kans die ik daar gekregen heb in Overijse. Soms was het loodzwaar. En ik heb nogal vaak eens de zin der dingen overpeinsd toen ik als Vlaming Franstaligen eens kwam vertellen hoe ze hun moedertaal moesten schrijven. Maar anderzijds gaf het ook voldoening om wekelijks weer allerlei rare documentaires te bespreken met adolescenten en soms de diepzinnigste, maar ook meest zotte dingen te aanhoren. De leukste momenten blijven toch wel die luisteroefening over de ramadan toen ik met Marokkaanse thee kwam aanzetten in 6HWa en het nachtelijke Cluedospel met mijn klasje waarbij de leerlingen elkaar de stuipen op het lijf joegen met maskers op in onverlichte schoolgangen. Me zelden zo rot geamuseerd na de uren. Ik heb bergen tips en hints zitten verstoppen over de hele campus tot de vroege avond. De week erop doken overal nog snippets op die ik vergeten weg te halen was in bepaalde lokalen. En ik had de indruk dat de HW'ers zich goed geamuseerd hebben!


En ehr, nu ik eraan denk, gelukkig nieuwjaar en dies meer!
Het is waarschijnlijk het eerste jaar dat ik geen jaaroverzicht heb gepubliceerd. Waarom? Wel, omdat ik niet echt veel inspiratie had. En eigenlijk gewoon lui was! Maar toegegeven, 2015 was wat mij betreft geslaagd. Ik haalde mijn bachelor oud-Grieks, heb verscheidene cartoons gepubliceerd gekregen in VETO (waar ik, toegegeven, vaak toch nogal mijn goesting mee heb gedaan!), heb niet lang op mijn krent moeten zitten op zoek naar werk en deed een fijne eerste ervaring als leerkracht op in het secundair. Ik heb veel achterstand ingehaald die ik op had gelopen door de jaren en ik voel me eigenlijk een pak rustiger. Bij aanvang van het voorgaande jaar liep ik vaak nogal gefrustreerd en geïrriteerd rond in een wereld waarin ik het idee had niet echt mee te draaien. Ik heb af en toe een beetje van mijn hart een steen moeten maken en me in het ongewisse geworpen, niet geheel zeker of dat wel de juiste beslissing was.
Klik op afbeelding voor grotere weergave

En dat is misschien wat ik nu ook weer moet doen. Ik ben iemand die nogal nokvast in patronen denkt. Anticipeert op de feiten. Nogal eens durft te denken dat hij bepaalde uitdagingen niet aan zal kunnen. Ik had vroeger veel last van faalangst. En hield niet echt van verandering en onzekerheid. Obsessief-compulsief als ik ben, klamp ik me nogal eens vast aan de enkele luttele strohalmen aan zekerheid die me lijken te resten in het leven. En piekeren, mijn god. Malende gedachten over dingen waar je toch geen vat op hebt. En zo verlies ik tijd met zorgen die er eigenlijk niet toe doen. In 2016 moet ik opnieuw mijn stoute schoenen aantrekken en wat meer durven. Zoals ik vorig jaar heb gedaan!

Het jammere is alleen dat hoewel ik me als cartoonist en leerkracht heb ingezet toch soms nog het idee had niet helemaal in het plaatje te passen. Ik ben intussen vijfentwintig en op weg naar de zesentwintig (ugh, éng ...), maar voel me soms nog steeds een eenentwintigjarige die na de uren op vrijdag op tsjok wil, nerdgasms krijgt in manga- en gamestores, op avontuur wil en houdt van onnozele humor. Dat terwijl iedereen in mijn omgeving meer en meer sedentair aan het worden is, denkt aan huisje, tuintje, kindje en ... Goh, dat zegt me op dit ogenblik weinig. Ik voel me soms wat een anomalie. Waar Gaëtan Roussel met Louise Attaque nog een mooi nummer over heeft gemaakt trouwens (check mijn playlist van het jaar in de rechterkolom!).


Electric Six album #3 op de boekenplank!
Ach ja, niet te veel aan denken, I guess. Ik heb al te veel tijd verspild met denken. Goddank heb ik eens niet nagedacht op Oudjaar en er een feestje van gemaakt met Hendrikx en Melanie. Het was deze keer écht tot in de vroege uurtjes. En na al die jaren vol afgrijzen de Seven Oaks te beschouwen als een oord van geestelijk verderf, heb ik er toch nog eens een voet binnen gezet om vast te stellen dat het best wel nu en dan leutig kan zijn in zo een oord van geestelijk verderf.

Op de eerste dag van het nieuwe jaar kreeg ik overigens het nieuwe album van Electric Six toegestopt van mijn ouders. Zalig! Het aanstekelijke uptempo countrynummer Dime Dime Penny Dime heb ik hier thuis al menigmaal rotgedraaid. Ik kijk nog vaak terug op dat geniale optreden in Maastricht. Dat intussen ook al weer twee jaar en half geleden is. Good lord!

De eerste week van januari heb ik echter doorgebracht met buikgriep. Jochei. Dan maar eens die STEAM-account vanonder het stof gehaald en eens een partijtje geprophunt. Prophunt is een van de vele gamemodes in Garry's Mod waarin je in twee teams afzonderlijk verstoppertje moet spelen en je dient te vermommen als voorwerpen die niet al te zeer out of place mogen lijken. Wat me niet altijd zo goed lukte, wat ook verklaart waarom ik soms na een halve minuut overhoop werd geschoten door personages die weggelopen waren uit Valves kaskraker Halflife.

Prophunt. You're doing it wrong.
'Coco koekske.'
En ik heb eindelijk die snoodaard van een Ghetsis verslagen op Pokémon Black 2 na vorig jaar er de brui aan gegeven te hebben. Ik heb mijn team aangespekt met een doedelzak, ook beter gekend als een Drifblim, en het zijne lik op stuk gegeven. Waar Lysander een gigantische pushover was in Pokemon X en Y, sloeg het kopstuk van Team Plasma er toch fameus in het bloed van onder menig gamers nagels te krijgen met zijn zwevende elektrische aal zonder zwakheden en dat handje vol dual type amfibieën.

Recent heb ik trouwens een sleutelhanger van Yamask, mijn favoriete beest uit die zelfde game, bemachtigd op Ebay. Nice! Hij ziet er alleen nog steeds uit als een verkoolde papegaai. En zijn aaibaarheidsgehalte daalt zienderogen wanneer je je realiseert dat hij eigenlijk de ziel van een afgestorvene is die een masker van zijn oorspronkelijke mensengelaat rondzeult. Maar ik moest hem hebben.


Maar goed, het is 2016. We gaan weer eens knallen! Deze vrijdag eens dat nieuwe ribrestaurant uitproberen dat in de plaats van mijn favoriete Aziatische voedings- en brolzaak is gekomen in de Tiensestraat. Omdat ik toch eens wil checken of het een waardige opvolger is voor kitscherig jeugdsentiment dat intussen tot het verleden behoort.


À la prochaine,
VVeets.

zondag 8 november 2015

'I'll be the beach and you be the sea ...'

Ik snap nu wat Arnout en Pouckie bedoelden toen ze zeiden dat er geen groter goed voor een werkmens bestaat dan uitslapen op zaterdagmorgen. Naarstig de laatste lessen voor de kerstexamens voorbereid, de laatste hand gelegd aan het nachtelijke Cluedospel dat volgende dinsdagavond mijn Humane Wetenschappers zal zoet houden en wat als een patatzak in mijn sofa gehangen.

Het was een drukke hekkensluiter van een week voor de herfstvakantie. Voor de eerste keer in mijn leven oudercontact moeten voorbereiden. Grappig hoe je soms gewoon de twintig à dertig jaar oudere versies van je leerlingen voor je lijkt te hebben zitten. Ook al wordt er soms naar hartenlust gepuberd en oppositie gevoerd tegen de regels van het ouderlijk huis, toch merk je dat je onbewust heel wat van mams en paps hebt overgeërfd. Dat realiseerde ik me al toen ik zestien was en na schooltijd met een tas Senseo onderuit zakte in de zetel terwijl Belfast Child van The Simple Minds zeemzoet door de speakers weerklonk.

De dag erop heb ik voor de leute eens Marokkaanse muntthee gezet voor mijn zesdejaars. Er stond nu net een luisteroefening in dat handboek over de Ramadan, dus dan kon ik niet anders dan zo een tinnen theepot mee te smokkelen richting Overijse. Met dank aan Akkasha die me een uit zijn arsenaal toestopte samen met een dikke bussel muntbladeren en gunpowder, die ik de dag zelf nog thuis vergeten was. Godzijdank had hij me ook nog een potje earl gray meegegeven, een blend waar normaal mijn tenen van gaan krullen bij de eerste teug, maar dat wonderwel een heel zachte smaak gaf. En ik had de indruk dat de HW'ers het brouwsel nog redelijk hebben weten appreciëren :)

Zaterdag met Pouckie naar Namen gesnord voor Retro Made in Asia, het kleinschaligere zusterevenement van Made in Asia in de Brusselse expohallen. Weer een hele rits mangaliefhebbers en gamefanaten in Pikachukostuums. En sommigen in een outfit die zelfs een beetje te scabreus is voor aan het zwembad en waarvan ik in hun plaats al 'kiekenvlees' kreeg.

Toch nog even onze stempel achterlaten op Retro MIA!
Tom en ik hebben eens mogen prutsen met een geavanceerd digitaal tekenpaneel. Het begon meteen weer te kriebelen om aan het kribbelen te gaan. Verder stond er een gigantische overload aan retroconsoles ingeplugd met bekende en minder bekende titels als Laser Ghost, dat leek op een gortige horrorbewerking van het traditionele Duck Hunt, en zelfs Super Castlevania IV! Ook een hele stand met de geschiedenis van de Nintendo handhelds en van de Pokémonfranchise met ongelofelijk foute reclamespotjes uit de 90's en vroege nillies.

One does not simply have enough Goomba.
Tom heeft een cartridge van Prince of Persia op de kop getikt voor de SNES die hij en de rest van de gang staan hebben in hun stekje te Herent, alsook een guncontroller die aangesloten kan worden op de PS2. Zelf kon ik het niet laten een diorama met coin block en Goomba mee te nemen voor op mijn boekenplank.

De avond zelf mee aan tafel geschoven bij de mannen thuis om erna met nog een heel stel genodigden een partijtje Dracula te spelen en in nietsvermoedende nekken te bijten, of beter, iets vreedzamer met twee vingers in deze te knijpen.

Ik was waarschijnlijk de grootste aanfluiting van een vampier, want ik verstopte me doorgaans onder de keukentafel met de zak pickles chips die in de keuken stond in plaats van dood en verderf te zaaien. Sander was op het geniale idee gekomen zichzelf in PVC-zakken te hullen als een soort gigantische vuilnisgolem, om uiteindelijk bij elke beweging een knisperend geluid voort te brengen dat zijn komst al van mijlenver aankondigde. Hij is naar het einde van het spel ook een aantal keer verstrikt geraakt in de hopen spinnenwebben die in de deuropeningen hingen. Arnout had op zijn beurt rond middernacht drie tophats op zijn hoofd gestapeld met daarop nog Roels V for Vendetta masker geplakt.

Tot in de vroege uurtjes heeft Sander dan nog een kaskraker van een B-film uit zijn Nacht van de Wansmaakarsenaal opgevist, met name Zombie 3, een Italiaans onofficieel vervolg op de oorspronkelijke twee klassiekers vol levende doden. Vreemd genoeg zorgden de zombies eerder voor hilariteit dan voor afschuw. Het meest beangstigende was dan nog - en Vloebie had ons hier al uitgebreid voor gewaarschuwd - de ongelofelijk disturbing Oedipale verhouding tussen een moeder en haar jonge uk. Die overigens vertolkt werd door een dwerg om het geheel nog wat hallucinanter te maken.

Verder nog pistoletjes gegeten bij tante en nonkel de dag erop om erna wat foto's te laten nemen van heel de familie aan mijn vaders kant, met Thomas en Marie ribbetjes afgeknabbeld in de Wiering, koffietjes geslurpt met Hendrikx, bij een pint bijgepraat met collega-cartoonist Martijn, een theetje gedronken in Medina met Marcus en gisteren nog een dagje aan zee gehad met de ouders.

Ivars Drulles 'I Can Hear It'.
Deed echt deugd om nog eens uit te waaien. Een heerlijke omelet met garnalen naar binnengewerkt, gewandeld over het strand en door de duinen en nog een Rodenbach gedronken met zicht op zee. En me wat vergaapt aan de maffe kunstwerken die aan de kust zijn neergepoot voor de recentste editie van kunstenfestival Beaufort. Net gelezen overigens dat Jan Fabres schildpaddenruiter weggehaald is van de Nieuwpoortse dijk. Jammer, want dat was waarlijk een van de leukste en meest fotogenieke kunstwerken die het evenement al heeft voortgebracht!

Nick Ervincks 'Olnetop'. Blijkbaar opspattende golven. Niets te zien met Splatoon dus.

Nu nog een dagje batterijtjes opladen en mijn lessen eens bekijken voor morgen. We gaan er nog even tegenaan tot aan de feestdagen!




À la prochaine,
VVeets.